ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันๆ   เคยมั้ย   ชีวิตเรา อาจจะเจอคนมากมาย

 

มี คนเดินผ่านมาแล้วก็เดินผ่านไป  มีคนเดินเข้ามาหาเรา

 

หลายๆ คนก้เดินจากไป    ไม่ว่าจะเป็นเรา เดินจากไป หรือใครบางคนหล่นหายไปจากชีวิตเรา

 

แต่มีคนคนนึง    ...     ทั้งๆที่เค้าเดินจากไปนานแล้ว  ทำไมเราไม่ลืม

 

 

 

ผม เคยคบกับรุ่นน้องคนนึง   เราก็คุยกันสนิดกัน   จนเราคบกัน

 

เค้า เป็นคนที่เจ้าชู้    มีหลายคนบอก หราคนพูด  ผมก็รับรู้และเข้าใจด้วยความหวังดี

 

และหวังว่าสักวัน

 

มัน จะเปลียนกันได้  เพราะผมก็ไม่ต่างอะไรจากเค้า     ผมเลิกทุกอย่าง เพื่อเค้าได้

 

ดูแลเอาใจใส่    ผมไม่เคยง้อใครเท่านี้  ไม่เคยยอมใครเท่านี้ 

 

ผมไม่ชอบคุยโทรศัพดึก  ผมก็คุย

 

ผมไม่ชอบอยู่บ้าน   ทุกครั่งที่ผมชวนไปเทียว เค้าก้ไปเรียนเท่าๆผม เค้าบอกเหนื่อยไม่อยากไป

 

แต่ผม  เล่นดนตรีมาดึกแค่ไหน  เค้าโทรมาผมก็ไปตลอด  

 

มีครั่งนึง ก่อนวันเกิดเค้า    ผม ไปทำงานเล่นดนตรีมา วันนั้นผมไปเล่นงานแต่ง  ที่สมุทรสาคร

 

กลับถึงบ้านตี 3  ออกตั่งแต่เทียง !!     กลับมาอยากจะนอนหลับ    แต่ก็หลับไม่ได้ผมนั่งทำของขวัญ

 

ให้ เค้า  ไม่ได้อะไรมากมาย แค่ซื้อกรอบรูป    เอารูปที่ถ่ายด้วยกันหลายใบๆหลายๆที่  มาตัด

 

แปะใส่ กรอบ     ซื่อหลอดแค็บซูนอันเล็กๆ   มานั่งม้วนกระดาษเขียนข้อความ ต่างๆนาๆ ใส่ลงไปจนเต็ม

 

กระปุก    มองดูนาฟิกา  เกือบ 6 โมงแล้ว    

ทุกๆวัน เค้าจะไม่ค่อยกินข้าวเช้า เพราะที่บ้านเค้าพอตื่นมาทุกคนจะไปทำงานหมด เค้าก็จะไปทานข้าวที่

โรงเรียน ทันบ้างไม่ทันบ้าง...    ผมก็เลยทำข้าวใส่กล่องไป ให้

 

ผม ไม่ได้นอน  แต่ผมมีความสุขมาก ...   ได้เห็นรอยยิ้ม    

 

วัน ปีใหม่     เค้าก็ไม่ได้ไปกับผม   ทั้งๆที่สัญญา  แต่เค้าก็เลือกที่จะไปบ้านญาติขอให้พ่อไปส่งทั้งๆที่

ครอบครับเค้า  ไม่ได้ไปกัน   เป็นปีแรกๆ ที่จำความได้  ผมเค้าดาวที่บ้าน   อยู่กับพ่อแม่

 

ผม เดินไปไหน  ไปเล่นดนตรีเห็นของน่ารัก  ผมก็จะนึกถึงตลอด ซื่อไปให้บ้าง  

กลับ กัน ผม แทบจะไม่ได้รับรู้ถึงความรู้วึกที่นึกถึงผมบ้าง  ทุกครั่งผมจะได้รอยยิ้ม ขอบคุณ

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว  ผมก็ไม่ว่าอะไร  

 

จนบางครั่งผมก็รู้ว่า    เค้าคุยกับคนอื่นบ้าง    เล่นไฮไฟ มีคนนถามก็บอกโสดบ้าง

ในไฮไฟ เค้าไม่อยากให้ผมไปก้าวก่าย   หรือให้ผมไปเม้นอะไรว่าผม เปนแฟนเค้า

ใน ไฮไฟไม่เคยมีรูป ที่ถ่ายด้วยกัน        ผมก็คิดและไว้ใจ

 

ทุก ครั่งที่โทรศัพ  ถ้าเค้าโ?รมาขึ้นรอสาย ผมจะบอกคู่สายว่าปปนึง แล้ว ประชุมสายให้ฟัง

ทุกคนไม่ว่าคนนั้นจะเป็นแม่  เพราะเพียงไม่อยากให้เค้าไม่สบายใจ

แต่เค้า  ไม่เคยเลยสักครั่ง   เค้าจะโทรกลับมาเอวเมื่อคุยจบหรือบางครั่ง  ก็บอกว่าแปปของคุยก่อน

ทุก ครั่งที่ถามว่าใคร     คือตอบคือเพื้อนเสมอ  ผมไว้ใจ

 

บาง ครั่งก็บ่นบ้านอะไรบ้าง   แต่ทุกครั่งผมจะได้  คำตอบกลับมาว่า  ไม่เชื่อใจกันแล้วหรอ ที่แต่ก่อนไม่เป็นแบบนี้

ผมก็ไม่เข้าใจว่า  แต่ก่อนผมเป็นแบบไหนแล้วตอนนี้ผมเป็นแบบไหน  ผมก้ไม่เคยได้คำตอบ

 

ทุก ครั่งที่เค้างอลแบบไม่มีเหตุผล  เป็นผม ที่ต้องง้อทุกครั่ง 

สุด ท้าย  พอผมพูดอะไรไปบ้าง  พูดถึงเหตุผล พูดถึงหลัก ก็จะได้พบกับคำว่า ถ้าเค้าไปทางขวาผมก็จะไปทางซ้าย  ผมมีเหตุผล ผมก็ผิดได้  ผมเบื่อมาก  เคยคิดจะเลิกหลายครั่ง จะบอกหลายครั่ง  ซึ่งมันก็ติดอยู่ที่ความผูกพัน

ผม เคยสัญญา ผมจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  ผมไม่บอกว่าตลอดไป แต่ผมบอกว่า เท่าที่ผุ้ชายคนนึง

จะทำได้

ผมรอรับ เค้าไปส่้งที่บ้านเพราะเค้าเรียนพิเศษเลิก 2 ทุ่ม ทางกลับบ้านมันมึด

ผม ก็ไปส่งเค้าทุกครั่ง

กว่าผมจะถึงบ้าน  ก็สามทุ่มบ้าง   สามทุ่มครึ่งบ้าง    

บางครั่งผมก้เบื่อ   

 

เวลา ผ่านไปสักพัก      เราก็มีทะเลาะกันบ้าง    ดีใจเสียใจ ตามคนปกติทั่วไป

 

 

จน ผมขึ้นมหาลัย            มหาวิทลัยผม อยู่แถวบางนา

ผมนอนหอ   ผมเรียนหนัก  เราคุยกันน้อยลง  ผมมีเวลาให้เค้าน้อยลง

เค้าก็จะเอน เตรียมเอน   ผมก็ได้รู้ บางครั่งเค้าโกหก  ตอนนี้เค้าคุยกับคนอื่น

เค้า บอกว่าเค้าโสด     ผมถามก็จะได้พบกับคำตอบเดิมๆ

ผมรู้ว่าผมมีเวลาให้ เค้าน้อย  ไม่ได้เจอกันทุกวันแบบแต่ก่อน   ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบแต่ก่อน

ไม่ ได้คุยแบบแต่ก่อน    ผมเรียน จันถึงเสา     วันอาทิต  ผมชวนเค้าไปเทียว

เค้า จะบอกเค้าเหนื่อย  ไม่อยากไป    ผมรียนหกวันวันอาทิตผมก็เหนื่อยผมเล่นดนตรีกลางคืน

วันอาทิตเป็นวัน เดียวผมจะว่าง   ทุกอาทิตผมจะนั่งรถกลับบ้าน   เพื่อจะไปหาเค้าแค่ไปรับเค้าไปส่ง

แค่ได้เจอ  บางวันก็ไปทานข้าวเย็น        ผมก็จะนั่งรถกลับบางนาจากรังสิต หรือผมนอนบ้าน

ผมก็ต้องตื่น 05.00 เพื่อนั่งรถกลับไปเรียนตอนเช้า

 

จน วันนึงผมรู้ว่าเค้าไม่ได้มีผมคนเดียวเค้าคุยกับคนอื่นจริงๆ   ผมถามก็ได้คำตอบเดิมๆ    ผมเสียใจมาก

ผมไว้ใจ

จนมัน หนักขึ้น      ผมเสียใจ    ผมก็ยังกลับทุกวันอาทิตเพื่อไปหาเค้าเหมือนเดิม  ทำตัวแบบเดิมๆ

ผมไม่เคยพุดว่าผมรู้อ่ะไร  แค่อยากได้ยินจากปาก  

เค้าบอกผม เปลียนไป  ...

 

จนวันนึงผมทนไม่ไหวถามไปตรงๆ       ก็ได้คำตอบกลับมาว่า           วันนี้มันอาจจะไม่เหมืนเดิมแล้ว

ที่ เรายังอยู่ด้วยกันอาจเพราะแค่เราผูกพันกัน...

ผมก็ไม่ได้พูดอะไร   และสุดท้ายผมพูดว่า  งั้นก็เลิกกันแล้วกัน ...

และมันก็เป็นวันสุด ท้ายที่ผมได้พูดกับเค้าผมไม่ติดต่อกับเค้าอีกเลย   คิดสะว่าเราไมเคยรู้จักกัน

แต่มันทำได้ยาก

ผมก็ยังต้องใช้ ชีวิตแบบเก่าๆ   แต่เหมือนขาดอะไรไป    แต่ผมก็ไม่เคยจะไปขอเค้าคืนดี

เพราะ มันก็คงไม่มีความหมายอะไร   คอนเสิดที่ รร ผมเคยเล่นเพลงให้เค้า  ซึ่งมันเป็นเพลงแรกที่เค้า

ร้องให้ผมฟัง    ได้ยินเพลงนี้ผมจะนึกถึงเค้า   ไปในที่ที่ เคยไปหรือทำอะไรแบบที่เคยทำ

 

มัน ก็จะนึกถึงทุกครั่ง

 

เรื่องมันก็ผ่านมา เกือบปีแล้ว  ผมก็มีแฟนใหม่  แต่ก็เลิกไป 

วันเกิดผมเค้าก็โทรมาแต่เอาเบอร์คนอื่น โทรมา แค่ได้ยนเสียงผมยังไม่อยากจะได้ยิน 

  วันที่คบกันผมก็ยังจำได้

 

จนวันนี้      เค้าโทรมา  เค้าเลิกกับคนนั้นแล้ว       เค้าก็ถามมเป็นยังไง  ผมก็คุยไปตามมารยาท

เค้า บอกเค้ารักคนนั้นมากไม่เคยรักใครเท่าคนนั้น  เค้ากลับเป็นคนยอมคนนั้น  

  เค้าบอกก็ไม่รู้ทำไม คนแรกที่เค้านึกถึงคือผม ...

เค้าบอกผมเป็นคน ดี    ถ้าเค้าเจอผม   ที่ไม่ใช่ตอนนั้นมันก็คงจะดี  

เค้าถามผม เสียใจมั้ยตอนเลิก        ผมเสียใจแต่ผมรู้มาตั่งนานแล้ว ผมทำใจไว้ก่อน

แล้ว ผมก็บอกเค้าว่าผมรุ้อ่ะไรมาบ้าง        ........ 

 

 

 

 

 

วัน พรุ่งนี้ชีวิตผมก็ยังต้องเดินต่อไป          สอบสะด้วยสิ 55+   

 

ผม เจอคนมาหลายคนก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ผู้หญิงดีๆ มี 99 เปอ  แต่ผม มักจะเจอ 1 เปอเสมอ

 

ก็เลยคบๆเลิกๆ มาหลายคน ผมเลือกมากด้วยหละ 555+  หน้าตาไม่ได้เลือกได้เลย

มีแล้วไม่ดีไม่มีความสุขก็อย่าไปมีดี กว่า     บางครั่งการที่ได้เขียนอะไรออกมาบ้าง

มันก็รู้สึกดี   ขอบคุณความทรงจำดีๆ  กับ คน ดีๆ ที่ผมเคยรู้จัก

 

 

พรุ่ง นี้ก็สอบตอนเช้า   บอกแล้ว  อ่านสือก่อน ละกันถึงเวลาอันสมควรแล้ว

 

นั้น!!   ผมหญิงที่รักผมที่สุดเรียกผมแล้วว่าทำอะไรอยู่.....

ผมขอไปตอบ ผู้หญิงที่ผมรักที่สุดเช่นกัน.....

 

 

 

 

 

แม่ ผมไง

 

^^