7อย่ารื้นฟื้นมันอีก
“แพทช่วยฉันด้วย..ฮึก...ช่วยด้วย”
“แก้วไม่ต้องกลัวนะ”
ฉัน...ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยถูกทำแบบนี้มาก่อนเลย
ผลัวะ
แพทต่อยพี่บาสหงายไปเลย
“ไอ้นี่วอนซะแล้ว”
ผลัวะ
“แพท”
“พี่บาสอย่าทำแพทนะ”
“แก้ว ทำร้ายพี่นะพี่รักแก้วมากนะรักมากกว่าไอ้หมอนี่”
“แต่แก้วไม่ได้รักพี่บาสค่ะ”
เพียะ
เจ็บ เจ็บแปล๊บๆในหัวใจ พี่บาสคนที่ฉันไว้ใจมาตลอดทำกับฉันแบบนี้ได้ไง
“แก้ว...พี่..พี่ขอโทษแก้ว”
“ไม่ แก้วเกลียดพี่บาส”
“แก้ว”
“นายห้ามมายุ่งกับแก้วอีกไม่งั้นนายตาย”
“แพท”
“ไม่เป็นไร”
“ฮือออออ แพท”
“ไม่ต้องร้อง”
แพทเอาเสื้อคลุมมาคลุมให้ฉันแล้วพาฉันไปที่ห้อง
“ฉันบอกแล้ววันหลังอย่าดื้อเข้าใจไหม”
“อือ”
“ดื้อจริงๆ”
“ฉันไม่ได้ดื้อนะ”
“ไม่ได้ดื้อแล้วเกือบถูกไอ้นั่นปล้ำแล้วมั๊ยล่ะ”
ใช่ ฉันคงโง่มากเลย
“อือ สงสัยฉันคงโง่มาก”
“ขะ..ขอโทษนะแก้ว ฉันไม่ได้ตั้ง”
“อื้ม ไม่เป็นไร”
“วันนี้นอนที่นี่แหละ”
“อื้ม”
ฉันเอนตัวลงนอนที่เตียงอย่างเหนื่อยล้า วันนี้พี่บาสทำให้ฉันไม่อยากจะเจอหน้าเขาอีกแล้ว
ฟุบ
“นี่ นายทำอะไรน่ะ”
“ก็ปูที่นอนไง”
“หา”
“ก็มันมีแค่เตียงเดียวนีนา ฉันจะนอนที่พื้นน่ะวันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
“อื้ม ขอบใจนะแพท”
“ไม่เป็นไร”
ตึก
เขาเอนตัวลงนอนกับผ้าปูผืนไม่ใหญ่มากนักแต่ก็พอดีกับตัวของเขา
“เอ่อ...แพท”
“ว่าไง”
“ขึ้นมานอนก็ได้นะ”
“อื้อ ไม่เป็นไร”
“เอาน่ามาเถอะ”
“แต่ว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมน่ะสิ”
“ทำไมล่ะ”
“ก็ฉันไม่ใช่พวกที่ไม่ให้เกียติผู้หญิงนี่นา”
“อื้ม เอาน่าฉันกลัว”
พอฉันบอกว่ากลัว ตานั่นรีบเก็บของแล้วขึ้นมานอนเป็นเพื่อนเลย
“ฉันหนาวจัง”
“เอ้า”
“?”
“ผ้าห่มน่ะเอาไปเลยนะฉันไม่เป็นไร ฉันไปอเมริกาบ่อยทนได้อากาศแบบนี้”
“ไม่เป็นไร”
“แต่เธอหนาวนะ”
“งั้นนายจะห่มอะไรเล่า เดี๋ยวก็ไม่สบาย”
“งั้น...เอ่อ..ฉันกอดเธอนะ”
“อื้ม”
นายแพทเริ่มกอดฉันอย่างอบอุ่น อากาศหนาวจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้ฉันหนาวอีกแล้ว อ้อมกอดของเขาแข็งแรงแต่อบอุ่นมาก หลังจากนั้นฉันก็หลับโดยไม่รู้ตัวในอ้อมกอดของแพท
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ
“อืม....”
ฉันค่อยๆลืมตาอย่างยากเย็น รู้สึกว่าตาฉันจะบวมยังกับอึ่งอ่างได้แล้วมั้งเนี่ย สงสัยคงเป็นเพราะเมื่อคืนแน่ฉันนอนร้องไห้ทั้งคืนเลย
“อ้าว ตื่นแล้วหรอ”
“อื้ม ว้าย”
ฉันรีบเอามือมาปิดตาเลย ก็ไอ้แพทบ้านี่มันเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วมันนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว แต่จะว่าไปไอ้หมอนี่มันหุ่นดีชะมัดเลย อ๊าย >/////< นี่ฉันคิดอะไรเนี่ย แต่ว่าเซ็กซี่สุดๆไปเลย ไหนตอนที่ผมไอ้แพทมันเปียกๆแล้วยิ่งเข้าไปใหญ่
“นี่ เธอจะเอามือมาปิดหน้าทำไมเล่า”
“ก็...ก็นายเป็นผู้ชายนะแล้วใครให้นายมานุ่งผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียวเล่า”
“อ้าว ก็ปกติฉันก็นุ่งแบบนี้นี่นา”
“ไปไกลๆเลย”
“ไม่ต้องอายหรอกน่า เดี๋ยวเธอก็ต้องเห็นอยู่ดี”
“เห็นตอนไหนเล่า”
“ก็ตอนเราแต่งงานกันไงล่ะ ที่รัก”
“-/////- บ้า ไปแต่งตัวแล้วลงไปข้างล่างเลยฉันจะได้อาบน้ำ”
“คับๆ”
ที่ห้องอาหาร
“อ้าวลงมาแล้วหรอ อาหารอร่อยมากเลย”
“จริงหรอ งั้นฉันลุยล่ะ”
“แก้ว..”
เฮือก
พี่บาส
“แกมีอะไรกับแก้ว”
“พี่ขอโทษนะแก้ว”
ฉันรีบลุกจากเก้าอี้แล้วไปยืนอยู่ข้างหลังแพท ที่ที่ฉันไว้ใจตอนนี้ไม่ใช่พี่บาสอีกแล้วกับกลายเป็นแพท ฉันกลัวที่สุด น้ำตาฉันเริ่มจะไหลอีกแล้วเมื่อนึกถึงวันนั้น
“ยกโทษให้พี่ได้มั๊ย”
“ไม่ แกไม่ต้องมาพูดอะไรกับแก้วอีกแล้ว แกทำให้แก้วเสียความความไว้เนื้อเชื่อใจแกมาตลอดเลย”
“ฉัน...ฉันไม่ตั้งใจนะ มันเป็นเพราะเหล้า”
“แล้วใครให้นายดื่มล่ะ”
“เอ่อ”
“พี่บาส แก้วว่าเราอย่ามาพบกันอีกเลยค่ะ”
“แก้ว พี่ขอโอกาสแก้ตัวได้มั๊ย พี่จะไม่ทำอย่านี้อีก”
“อย่าเลยค่ะ”
เดี๋ยวพอฉันให้อภัยพี่บาสคงจะมาทำแบบนี้อีก
“แก้ว”
“แก้วว่าเราอย่าเจอกันอีกเลยค่ะ แก้วขอร้องแค่นี้พี่บาสก็ทำให้แก้วเจ็บปวดมากพอแล้ว แก้วคงไม่มีวันที่จะลืมเรื่องเมื่อวานได้”
“พี่ขอโทษ”
“ฉันว่าแกควรออกไปดีกว่า”
ฉันเอามือไปจับมือของแพทราวกับบอกว่าใจเย็น แต่ว่าไอ้คนที่โดนมันฉันต่างหากเล่า(มันเป็นห่วงแกก็ดีแล้วจะบ่นทำไม)
“แพท”
“ไปกันเถอะแก้ว”
“อื้ม”
“พี่กันย์แก้วว่ากลับกันเถอะ”
“อือ ก็ดีเหมือนกัน”
“แล้วเราจะไปนั่งรถไอ้บาสใช่มั๊ย”
“ไม่ค่ะ”
“อ้าว ทำไมล่ะ”
“แก้วไม่อยากไปรถคนนั้นแล้ว”
“ทำไมล่ะ”
“ช่างเถอะ”
“ก็ได้”
“แพทไปนั่งกับฉันหน่อย”
“อื้ม”
“แก้ว เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร”
“งั้นจะเอาอะไรหรือเปล่า เราน่ะยัยแก้ว”
“ไม่ดีกว่าพี่กันย์”
“อื้ม”
“เฮ้อ”
ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ฉันกลัวอีกแล้วต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งกับพี่บาสอีกแล้ว นึกถึงเรื่องนี้แล้วน้ำตาฉันจะไหล
“ไม่เป็นไรแก้ว ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว”
“อึก..ฮือ..อื้ม..อึก”
“ไม่เป็นไร”
แพทเอามือมาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน ขอบคุณนะ...แพท
ง่วงจัง ฮ้าว
ฟุบ
ฉันหลับไปในขณะที่คนที่ฉันนอนน่ะเป็นแพทโดยไม่รู้ว่าเป็นเค้า
“แก้ว...แก้ว”
“หือ...”
“ตื่นได้แล้วถึงบ้านเธอแล้ว”
“หรอ...อือ ฉันเข้าบ้านก่อนนะ”
“อื้ม”
“บาย ฉันรักเธอนะ”
“บาย”
นายดีกับฉันมากๆแพท ขอบคุณนายมาก
เฮ้อ ง่วงจังนอนดีกว่า
ตึก ตึก
“เจ๊แก้ว”
“อะไร ฮ้าว”
“ได้ข่าวว่าพี่บาสปล้ำเจ๊แก้วหรอ”
“แกไปได้ข่าวมาจากไหน”
“ก็พี่บาสกินเหล้าเมาน่ะวันนี้แล้วบอกว่า พี่ผิดเองพี่ขอโทษนะแก้วพี่จะไม่ทำร้ายแก้วอีกแล้ว อะไรประมาณนี้”
ฉันไม่อยากได้ยินชื่อนี้อีก
“กานต์ แกบอกเรื่องนี้กับใครหรือเปล่า”
“เปล่า”
“อื้ม ดีแล้ว”
“ผมรู้ว่าเจ๊แก้วน่ะอยากร้องไห้น่ะสิ ร้องเลย”
“อึก...ขอบ อึก..ใจ”
หมับ
กานต์กอดฉันเพื่อปลอบฉัน น้องฉันมันเป็นหนุ่มแล้วสินะตัวมันก็ใหญ่กว่าฉันแล้ว ตอนนี้ฉันคงจะดูแลน้องชายของฉันไม่ได้แล้ว กานต์แกต้องดูแลฉันนะ
ฮือๆๆๆ
“เจ๊แก้วผมไม่อยากเห็นเจ๊เป็นแบบนี้นะ อย่าร้องไห้เลย”
“อื้ม..อึก”
“ฉันรักแก กานต์”
“ผมก็เหมือนกัน ผมรักเจ๊”
“อื้ม พี่ก็รักเธอทั้งสองคนนะ”
“พี่กันย์”
“พี่ได้ยินเรื่องทำหมดแล้ว ยัยแก้วเราน่ะไม่เป็นไรใช่มั๊ย”
“ค่ะ”
คืนนั้นเราสานคนพี่น้องนอนกันในห้องของพ่อกับแม่ โดยมีสองพี่น้องขนาบซ้าย-ขวาแล้วกอดฉันแน่นเลย ฉันดีใจจัง
กรี๊ดดดดดดด เศร้าอ่ะ เอาล่ะ เม้นค่ะๆๆๆ มาอัพตามคำขอแล้วนะคะ
ตั้งเมื่อ: 11:02 น. 11 ต.ค. 2006
